dinsdag 17 april 2018

Zuid Afrika deel 6, tweede dag in de Noordelijke Drakensbergen

Marian en ik waren de volgende ochtend in het naburige dal keurig op tijd, voor de afspraak met Roy Strodon. Roy verscheen al snel en reed met zijn auto voor ons uit. Via een paar bochtige weggetjes, reden wij steeds dieper en hoger de vallei in. Na een minuut of tien parkeerden wij de auto's aan de rand van een helling, om vandaar te voet verder te gaan naar de hut. Het was nog geen 06.00 uur, de lucht was strak blauw en de lage stand van de zon zette het hele landschap in een prachtige warme gloed.
Noordelijke Drakensbergen 's ochtends vroeg op 08-10-2017
Roy zette er een stevig tempo in en met alle fotoapparatuur konden wij hem nauwelijks bijhouden.
Opeens stond hij stil en wees ons op een Jakhals, die op zo'n 500 meter afstand langs de voet van de bergketen liep. Kort hierna kwamen we bij de hut aan en merkte ik tot mijn schrik, dat ik mijn  waterfles in de auto had laten staan: "no problem" zei Roy direct, "you can drink the water in the hide, it comes straight from a well in the mountains". Nou prima geregeld dus, water direct uit een bron in de bergen, het kon slechter. Er was een kleine toiletruimte en een kleine ruimte met een kraantje voor water, een soort keukenblad en afwasbakje. Haaks hierop stond de observatiehut, die ruim en goed ingericht was, met op de wand een enorme afbeelding van een jawel...Lammergier.

We betaalden Roy, bedankten hem voor alles en namen onze posities in op de stoelen voor de kijkgaten. Er hingen zelfs camouflage gordijntjes, om zo min mogelijk de aandacht te trekken van de te verwachten vogels.
We zaten nog maar net en hadden nog maar nauwelijks onze camera's ingesteld voor actie, of er verscheen opeens links voor de hut een Jakhals! Ik kon niet meer dan 3x keer afdrukken, of hij was al weer even snel verdwenen, als hij was gekomen. Het was vrijwel zeker hetzelfde dier, dat wij kort daarvoor met Roy zagen.
Zadeljakhals Noordelijke Drakensbergen 08-10-2017
Kort hierna verscheen de eerste vogel, een Yellow-Billed Kite, die wij ook al in Kruger zagen.
Bij de voederplaats, wat wel een groot altaar leek, met twee enorme dode runderen er op, verscheen  een Hadeda Ibis.
Yellow-Billed Kite/Geelbekwou, Noordelijke Drakensbergen 08-10-2017
Hadeda Ibis/Hadeda, Noordelijke Drakensbergen 08-10-2017
Er vloog vanachter de voerplaats een Pied Crow weg en links in het riet verscheen een Wida.
Pied Crow/Witborskraai, Noordelijke Drakensbergen 08-10-2017
Red-Collard Widowbird/Rooikeelflap, Noordelijke Drakensbergen 08-10-2017
Erg blij was ik, toen er even later twee White-Necked Raven in de dode boom landden. Raven vind ik geweldig mooie en stoere vogels. Ze zijn daarbij ook nog behoorlijk intelligent, kunnen verrassend goed zingen en zijn nuttige aaseters. De Zuid Afrikaanders zitten er hier m.i. echt naast met de naamgeving van Withalskraai: de hals is n.l. niet wit, maar de nek en een kraai is beduidend kleiner. Let ook op de lichte witte punt aan het uiteinde van de snavel. De raven bezochten trouwens de voederplaats niet en vlogen kort hierna weg.
White-Necked Raven/Withalskraai, Noordelijke Drakensbergen 08-10-2017
* De voorgaande vijf foto's heb ik met een wat groter bestand geplaatst, omdat de wat kleinere versie tussen de 400-500 KB storende ruis-banen vertoonde. De reden is mij nog niet duidelijk, maar komt mogelijk door het tegenlicht tijdens de eerste twee uur in combinatie met het lage standpunt van de hut ten opzichte van de voerplaats.
Rechts van de hut, aan Marian haar kant zat een Cisticola soort te zingen. De determinatie komt m.i. het dichtst in de buurt van Wailing Cisticola, vanwege de sterke rugstreping, de warme buf-kleur van de buik en de roodbruine slagpennen. Ook de habitat omschrijving van rotsige grashellingen komt overeen.
Mogelijke Wailing Cisticola/Huiltinktinkie, Noordelijke Drakensbergen 08-10-2017
Het wachten was echter op de gieren. We hadden er al wat zien cirkelen, ver weg hoog langs de bergtoppen, maar nu naderde er een groepje wat vrijwel zeker Kaapse Gieren moesten zijn.  Drakensbergen is een van de laatste "strong-holds" van deze soort die uiterst kwetsbaar is. Bedreigingen voor deze gieren zijn met name vergiftiging, voedseltekort en elektriciteit-draden. 
Cape Vulture/Kransaasvoël, Noordelijke Drakensbergen 08-10-2017
Rond 11.15 uur verlieten wij de hut, om volgens afspraak rond het middaguur Annemiek en Marijke op te halen voor een tochtje met de auto. Marian en ik gingen nog even kort voor de hut kijken bij de voederplaats, voordat we op weg gingen naar de plek waar wij de auto hadden achter gelaten. Ook midden op de dag maakte dit landschap een overweldigende indruk op ons. Alleen erg jammer, dat er geen gieren bij de voederplaats waren geland en de Lammergier zich niet had laten zien.
Op dat moment zag ik opeens in de verte drie gieren aan komen vliegen. Ik richte mijn kijker en schrok me rot; Een Lammergier!!! Ja honderd procent zeker, er zat een Lammergier bij. De lange puntige vleugels en de wigvormige staart waren duidelijk waarneembaar. De adrenaline spoot door mijn lijf en ik riep tegen Marian "Lammergier, Lammergier, naar de hut, snel!"
We posteerden ons in het greppeltje naast de deur van de hut, waardoor we uit het zicht van de vogels waren. Ik maakte mij echter weinig illusies, omdat de gieren ons natuurlijk al lang hadden gezien.
We kregen ze vanuit die lage opstelling ook niet meer in beeld en moesten echt weg om nog op tijd terug te zijn.
Net toen we weer vanuit het dalletje omhoog liepen zagen we de Lammergier langs zeilen.
Ik ontdeed me snel van mijn rugzak, met daarin de grootste lens en probeerde er met de wat kortere lens op de body het beste van te maken. Die lens werkt prettiger bij vluchtopnames, maar brengt je bij vogels aan de grond wat minder dicht bij je onderwerp.
Tot onze verbazing landde de Lammergier op de tegenoverliggende helling van het dalletje, buiten het gezichtsveld van de hut, als wij daar nog in hadden gezeten.
Tussen het hoge gras lagen her en der grote stukken bot verspreid en de gier had het op een daarvan voorzien.
Bearded Vulture/Baardaasvoël, Noordelijke Drakensbergen 08-10-2017
Hoewel de afstand net iets te ver was voor een goed bereik met de 400 mm zoomlens, probeerde ik de Lammergier zo goed mogelijk vast te leggen. Voordeel was dat de vogel zich niet bedreigd voelde en langzaamaan het hele bot naar binnen werkte. Een indrukwekkend gezicht, om dat nu een keer met eigen ogen te mogen zien. Zijn Spaanse naam Quebrantahuesos, ofwel "hij die botten breekt", is dan ook prachtig gekozen. Nog grotere botten neemt hij n.l. mee de lucht in, om ze van grote hoogte op een rots te laten vallen, waardoor hij beter bij het merg kan komen.
Nadat hij het bot had verorberd, maakte hij nog een soort afscheidsrondje, alvorens definitief uit beeld te verdwijnen. Wow, toch nog de Lammergier in beeld, wat een geweldige ervaring was dat aan het eind van een toch al mooie ochtend.
Bearded Vulture/Baardaasvoël, Noordelijke Drakensbergen 08-10-2017
Nadat we met hulp van een vriendelijke Zuid Afrikaan (met roots in jawel... Rotterdam), de auto weer hadden gevonden, verscheen er nog een Kaapse Gier ten tonele. De donkere toppen van de armpennen zijn diagnostisch en op deze foto goed te zien.
Cape Vulture/Kransaasvoël, Noordelijke Drakensbergen 08-10-2017
Bij terugkomst zaten de dames heerlijk in het zonnetje te schilderen op het terras. We vertelden hen over onze belevenissen van die ochtend en gingen ons daarna klaar maken voor het autotochtje.
Op de cactusplanten was een groengele vogel actief aan het foerageren en had al snel een insect te pakken.
Determinatie krijg ik niet rond van deze vogel: mogelijk jong mannetje Cape Weaver
Na het toertochtje met een paar fraaie uitzichtpunten en onderweg ook hier weer de bijna onvermijdelijke bavianen, keerden we terug naar ons logies. Kort hierna arriveerden Mirte en Dennis, moe maar zeer voldaan na hun urenlange wandeltocht op behoorlijke hoogte in de bergen.
Mirte vertelt, tot hoe hoog ze gelopen hebben.
Noordelijke Drakensbergen bij Monks Cowl, foto Dennis Krokké
Nadat de wandelaars zich wat opgefrist hadden, gingen we op het terras van een nabij gelegen hotel nog wat drinken. Ook hier was het uitzicht weer overweldigend, maar ik lette toch ook op mogelijke vogels. Deze kwikstaart kwam het terras op en kon ik nog net vastleggen.
Vermoedelijke juveniele Cape Wagtail/Gewone Kwikkie, Noordelijke Drakensbergen 08-10-2017
Weer terug bij ons logies, maakte ik nog een late middag ronde, die toch nog twee mooie Red-Necked Spurfowl opleverde.
Red-Necked Spurfowl/Rooikeelfisant, Noordelijke Drakensbergen 08-10-2017
De volgend ochtend fotografeerde ik nog dit fraaie kussen met de afbeelding van de Big Five en gaf de heel vriendelijke tuinman Steven wat Zuid Afrikaanse Rand, waarna wij afscheid namen van Rita en Jens. Wij dankten hun voor hun hulp en gastvrijheid en gingen nog even naar een landelijk gelegen bakkerij met restaurant.

De uiterst vriendelijke tuinman Steven
Terwijl de anderen nog aan de koffie zaten, maakte ik een snel rondje rondom de bakkerij en het restaurant. Het leverde zowaar weer een nieuwe soort op. Een Kievit die leek op de White-Crowned Lapwing van Kruger, maar iets groter was, minder wit getekend en ook wat hoger op de poten stond.
Het viel nog niet mee om hem goed vast te leggen, vanwege het hoge gras en doordat ik door hekwerk heen moest fotograferen.
African Wattled Lapwing/Lelkiewiet, Noordelijke Drakensbergen 09-10-2017
Aan de overzijde van het toegangspad naar de bakkerij, boden een aantal vrouwen zelfgemaakte spulletjes aan, zoals deze mandjes. Ik gaf deze vrouw de rijstzakken waar ik mijn beanbag mee gevuld had en die ik nu voorlopig toch niet meer nodig had. Tevens bespaarde ik gewicht voor de naderende vlucht vanuit Durban naar Port Elisabeth de volgende ochtend.
We kwamen door het plaatsje Loskop (prachtige naam), waar het een behoorlijke drukte was bij een locale markt.  Een opvallende verschijning was een vrouw langs de kant van de weg, gehuld in mooie Afrikaanse kleding, die een enorme groene kool op haar hoofd droeg.  Het was een prachtig beeld voor een foto, maar mede door de vrij armoedige aanblik van de township aldaar, hing er een apart sfeertje. We reden door naar de autoweg en vervolgden onze weg naar Durban.
Bij een tankstop, was het weer eens bingo met een paar bomen vol met wevernesten. Het betrof een kolonie Cape Weavers, waarbij met name de fraaie roodbruine koptekening van de mannetjes direct opviel.
Cape Weaver/Kaapse Wewer, Kwazulu Natal 09-10-2017
Via de behoorlijk drukke N3, met onderweg ook nog mist en motregen, bereikten wij halverwege de middag Durban. Na enig zoeken kwamen we bij ons appartement, dat vlakbij het strand lag.
Een paar van ons gingen wat inkopen doen voor het avondeten, daar we besloten hadden om niet uit eten te gaan, omdat we erg vroeg op moesten vanwege onze vlucht naar Port Elisabeth om 7.45 uur.
Bij het winkelcentrum zagen wij deze "Words of Wisdom" van Nelson Mandela.
Eenmaal terug in het appartement bood de Indische oceaan, met de daarboven hangende wolken een onheilspellende aanblik. Maar goed, dat zou morgen best wel weer anders kunnen zijn.

vrijdag 30 maart 2018

Zuid Afrika deel 5, de Noordelijke Drakensbergen

Dit blog had feitelijk moeten beginnen met het vertrek uit Kruger National Park naar Drakensbergen.
Op woensdagmiddag 14 maart j.l. kregen wij echter het trieste bericht van onze familie in Zuid Afrika, dat oudste neef Hans plotseling die middag was overleden in zijn woning te Port Elisabeth.
Een enorme schok, met name voor zijn tweede vrouw June, zijn dochters, de kleinkinderen en natuurlijk ook voor Paul, zijn veel jongere broer.
Vanmiddag zei ik tegen Paul in een telefoongesprek, dat wij zo blij waren Hans en June toch nog een aantal dagen te hebben mogen meemaken tijdens onze reis in oktober. Het afscheid, zo begrepen wij, was naar de wens van Hans, kleurrijk geweest. 
In het blog, over onze dagen bij Hans en June in Port Elisabeth, zal ik als zijn dochters en June daarmee akkoord zijn (Paul liet weten daar geen enkel bezwaar tegen te hebben), ook een paar foto's van Hans opnemen. Nu voeg ik een foto bij van een Protea, de nationale bloem van Zuid Afrika, ter nagedachtenis aan Hans. Hans Alberts, die als jochie van 5 met mijn tante Truus en zus Lon (oom Wim was toen al een paar maanden aan het werk in de autoindustrie bij Mosselbaai) naar Zuid Afrika kwam, werd 70 jaar. 
Protea in de botanische tuin van Kirstenbosch Cape Town
Vrijdagochtend 6 oktober waren wij wederom vroeg op voor de lange dagtrip van 600 km naar de Noordelijke Drakensbergen. Tijdens het pakken van de koffers en inladen van de auto's, hoorde Dennis ineens Mirte vanuit hun huisje zijn naam schreeuwen: bleken er twee Vervet apen op het aanrecht geklommen te zijn, terwijl Mirte haar koffer aan het pakken was. 
Nadat een "kssjt..kssjt" en gewapper met een truitje niet de minste indruk op de aapjes maakte, dook Mirte de badkamer in, vanwaar haar ijselijke hulpkreet klonk. De apen stoven echter naar buiten toen Dennis het terras op kwam. 
Na deze onverwachte, maar gelukkig onschuldige confrontatie met Kruger-wildlife (je moet er toch niet aan denken, dat er een of andere gifslang je huisje, of auto binnen kruipt: lees daarvoor de verhalen in "101 Krugertales" van Jeff Gordon, zoals eerder vermeld), verlieten wij restcamp Berg en Dal en Kruger National Park via de Malalane gate.
Wij reden met een boog om Swaziland heen, eerst via smalle locale wegen. Kregen in een onoverzichtelijke bocht te maken met een politiecontrole, waarbij onze papieren werden gecheckt.
Bleek gelukkig echte politie te zijn, waarna wij door plaatsen als Ermelo, Amersfoort, Volksrust en Newcastle kwamen.
Bij een benzinestation waren weer wevervogels aan het nestelen en zag ik een mooie zwart-witte kwikstaart.
Lesser Masked Weaver/Kleingeelvink, Barberton 06-10-2017
African Pied Wagtail/Bontkwikkie, Barberton 06-10-2017
Bij Badplaas namen we een korte stop in een heuvellandschap met uitzicht over een stuwmeer. Er was erg weinig tijd om even te vogelen, omdat we al wat achter lagen op het reisschema.
Toch kreeg ik een paar vogels in het vizier en kon deze leeuwerik nog net vastleggen. Determinatie is lastig, maar ik ga voor de Sabota Lark, met een kleine slag om de arm. Klopt de determinatie dan is het bijna zeker de ondersoort Bradfield's Lark, omdat die bekend is met een grotere snavel en meer in vochtige gebieden voorkomt.
Sabota Lark/Sabotalewerik, Badplass 06-10-2017
Het landschap toverde ook nog een prachtig bloeiende Jacaranda tree te voorschijn. We passeerden ook hele uitgestrekte grasvlakten. Op een bepaald moment zag ik een groepje spreeuwen, waarvan een aantal met spierwitte buik: we reden rond de 100 km per uur op een drukke en gevaarlijke tweebaansweg, raakten steeds meer achter op het reisschema, waardoor stoppen niet verantwoord was. Mijn korte waarneming was echter genoeg voor de determinatie, eenvoudigweg omdat er maar één spreeuwen soort is met een volledig witte buik; De Violet-Backed Starling/Witborsspreeu. Opvallend dat de Britten de naam omschrijven met de rug als kenmerk en de Zuid Afrikanen met de borst/buik als belangrijkste kenmerk.
Uiteindelijk arriveerden wij in zeer dichte mist via Ladysmith en Monks Cowl voor 19.00 uur 's avonds bij ons logeeradres Emafweni, waar wij werden welkom geheten door Rita en Jens.
Buitengewoon aardige gastvrouw en gastheer, die beiden waterwetenschappers zijn en van Emafweni een prachtige groene oase hadden gemaakt, zo bleek de volgende dag toen de mist langzaam optrok. 
De volgende morgen vroeg een eerste verkenningsronde gemaakt door de prachtige tuin en naaste omgeving. De mist was nog behoorlijk dicht, maar toch kon ik al wat vogels onderscheiden, zoals deze fraai gekleurde Greater Striped Swallow.
De mist begon echter steeds meer op te trekken, waardoor het zicht aanzienlijk verbeterde.
Fork-Tailed Drongo/Mikstertbyvanger, Drakensbergen 07-10-2017
Bovenstaande foto toont weer de veel voorkomende Common Fiscal uit de Klauwieren-familie, maar hier op de rug gezien.
De Dark-Capped Bulbul zag ik ook al eerder, maar op deze foto zijn de helder gele onderstaartdekveren mooi te zien.
Dark-Capped Bulbul/Swartoogtiptol, Drakensbergen 07-10-2017
Kort hierna zag ik een erg mooi gekleurde vogel op een struikje zitten aan de rand van een gazon van de buren. Het was snel handelen, want enkele seconden later verdween hij in het struweel.
Bij de buren trof ik niemand thuis, waarna ik besloot om toch maar even snel een rondje langs de achterkant van het huis te maken 🙊, waar ik wat beweging zag in een andere struik. Yes!, een Honingzuiger, met prachtige kleuren. Toch wel een goede ingeving, zo'n ongenood rondje op andermans terrein 😅.
Cape Grassbird/Grasvoël, Drakensbergen 07-10-2017

Greater Double-Collard Sunbird/Groot-rooibandsuikerbekkie
Na de lunch gingen we op weg om ergens geld te pinnen, boodschappen te doen en wat meer te zien van de omgeving.
We waren net wat gedaald en reden in een mooie vallei met wat bomen, toen er opeens een arend voor de auto langs vloog en in een boom rechts van de weg landde. Min of meer de auto uit gesprongen, camera wat ondersteund op dak van de auto en paar keer afgedrukt. De arend vloog weer op, waarbij de witte velden van de ondervleugels mooi te zien waren. Hij landde een stuk verder op een telegraafpaal, waar ik hem vanuit de auto bij vol tegenlicht kon vastleggen. Het bleek een mannetje Long-Crested Eagle, wat te zien is aan de wit bevederde poten. Bij het vrouwtje zijn  ze donker.
Long-Crested Eagle/Langkuifarend, Drakensbergen 07-10-2017
Even later kwamen we bij een klein dorpje met de typerende ronde huisjes van deze streek. Er waren wat giftshops en een restaurant, gelegen in een halve cirkel om een paar bomen heen. De bomen hingen vol met wever-nesten en het was er een drukte van belang. Het bleken -hoe toepasselijk- Village Weavers te zijn, die erg druk in de weer waren met de nestbouw.

Village Weaver/Bontrugwever Drakensbergen, 07-10-2017
Mannetje Village Weaver is hier razendsnel aan het vlechten.
Terwijl ik druk in de weer was met de wevers, eiste opeens een Robin-Chat mijn aandacht op.
Hij ging er echt bij staan met een houding van kijk mij nou.
Cape Robin Chat/Gewone Janfrederik Drakensbergen, 07-10-2017
Op een van de rieten daken zaten een paar zwaluwtjes uit te rusten en te poetsen. Het bleek dezelfde soort als die ik deze mistige ochtend in de tuin zag; de Greater Striped Swallow. De soort lijkt veel op de Lesser Striped Swallow, die wij in Kruger zagen, maar heeft fijnere streping op de borst en een donkerder roodbruine koptekening.
Greater Striped Swallow/Grootstreepswael Drakensbergen, 07-10-2017

Na het wegtrekken van een forse regenbui niet ver van ons vandaan, klaarde de lucht langzaam op, waardoor de lijnen in het landschap mooi werden geaccentueerd.
Voor het maken van deze landschapsopnames was ik langs de kant van de weg net buiten het dorpje gaan staan. Net toen ik klaar was, stopte een witte terreinwagen met twee mannen er in pal voor mijn neus. Chips, dacht ik, die ene gozer trekt nu een blaffer en vraagt vriendelijk edoch beslist, of ik mijn fotoapparatuur maar even aan hem wil overhandigen. Het is natuurlijk wel Zuid Afrika, een schitterend land, met veel aardige mensen, maar wel met een helaas bedenkelijke reputatie waar het overvallen en geweldsdelicten betreft. Nee zeg, de heren maakten mij duidelijk dat ze op de foto wilden. Nou dat kon wel geregeld worden. Ik maakte snel twee shots en met een "allright baby" van mij naar hun toe en een vrolijk handgebaar van hun naar mij, reden ze er vandoor.
Bijna weer bij ons logies aangekomen, maakte ik een foto van dit betegelde naambord bij de entree van de buren, met de afbeelding van een Lammergier.

Maanden geleden had ik al een hut gereserveerd in Giant's Castle Nature Reserve, hier niet ver vandaan, voor morgenochtend de 8e oktober. Ik had mij echter schromelijk vergist in de afstand vanaf ons logies. Die bleek twee uur rijden te zijn, omdat je helemaal om de bergketen heen moet rijden en dan weer omhoog. Marian en ik zagen, hoe spijtig ook, dat met al dat reizen en nog maar één dag hier, echt niet zitten. Bleek toch onze gastheer Jens een alternatief te weten. Hij belde Roy Strodon, een natuurgids, die een observatiehut beheerde hier twintig minuten vandaan. Gelukkig was de hut nog vrij en maakte Jens voor ons een afspraak voor de volgende morgen om 5.45 uur aan het eind van het naburige dal, waar wij Roy zouden ontmoeten.
Dus toch een kans om een van mijn meest geliefde vogels, de mysterieuze Lammergier te kunnen zien. Aan het weer zou het niet liggen, de lucht trok steeds meer open en Jens had ons 's ochtends al verteld, dat de meteorologen voor de volgende dag prachtig helder weer hadden voorspeld.
Maar of Marian en ik ook daadwerkelijk de Lammergier hebben gezien, lezen jullie in het tweede blog over de Drakensbergen, dat spoedig volgt.